Meaningless.

I have to learn to fight what I really feel. It really hurts not able to do anything.

I am scared. I am a coward.

I want to run.

Save me.

Let me love you.

Friends.

Well, okay na kami. Ahaha. Surprise.

Wala lang. Ang saya ng feeling. Pasensya na kung ganoon naging reaction ko. I guess I overreacted. Sorry. 

Pero okay na kami. Nag-usap pa nga kami kanina ng maraming beses. Ahaha. Oh db courageous na ako ngayon. Ayun. Parang walang nangyari (but it still hurts! ahaha. joke.), ahaha. I feel pathetic, actually. Ahaha. Yes, gumaganon.

Well ayun. I hope our friendship will last (Ahaha. Bitter!!!). Sana maging masaya na tayong lahat sa mga buhay natin.

Ingat ka palage.

Because no matter how long I will wait, I will never be the man for you.  No matter how hard I try, I will never be the man for you. So just stay safe. I will be here always, waiting, and loving you until there is no more air to breathe, no more blood to pump, too much numbness to feel. Stay safe.

Dahil ang tulang iyon ay para talaga sa’yo. :c

Ang Aking mala-One Tree Hill na buhay.

Hi, Blog. We meet again. Mwahaha. It’s so nice to see you. Really.

I really hate this day. Naalala ko nung PharCare. I was finishing this poem I wrote FOR PERLA, wait, yun rin title nung tula, pero anyway. Nakakainis rin kasi na pinaghirapan mo rin yun poem na yun, and then ipapabasa mo sa ibang tao na hindi si Perla, na isang tao na importante sa’yo, isang tao na nagcocount ang opinion niya, isang tao na pinagkakatiwalaan mo, isang tao na alam mong…

Sobrang sakit. Hanggang ngayon habang tinatayp ko to, nasasaktan pa rin ako. Hanggang ngayon, iniisip ko pa rin na binaliwala ako, at higit pa roon,

Binaliwala ang isang bagay na sobrang importante sa akin–ang kakayahan at kagustuhang magsulat.

Mahal na mahal ko ang taong iyon, at hanggang ngayon, dinadala ko pa rin ang sakit.

Na sa maliit na bagay na iyon, na sa isang tula na hindi man lang inabot ng isang araw, nasaktan ako ng sobra sobra, at kahit mamaya, kahit bukas, at kahit habangbuhay, hindi mawawala.

Pride.

Okay na sana kung hindi ko kilala yun tao.

Pero ikaw yun. Ikaw yun. Ikaw yun. Michelle, ikaw yun.

Ang sakit.

Sobrang sakit.

Kamuzta naman ang Ka-Bloggan sa Buhay KO!

Iba’t ibang bagay na ang aking natala sa aking libro ng buhay. Maraming mga bagay na ang nagbago, at maraming mga bagay rin ang nananatiling tulad ng dati. Hindi talaga natin maiiwasan ang mga pagbabago. At sa panibagong kabanata na aking tinatahak ngayon, hindi pa rin masama ang mangarap, ang manghinayang.

Sa pagsususulat ko noon sa blog na ito, para bang katapusan na ng mundo susunod sa pagtatapos ko ng Hayskul. Ngunit hindi pala. Ito ang simula. Pero pang-ilan ng simula ito?  Pangalawa, pangatlo? Hindi naman pa ganoon. Ngayon, masasabi ko na wala namang natatapos, ito lamang ay nagpapatuloy. Ang agos ng buhay na dumadaloy sa mga panahon.

First year college.

Mayroon pa bang oras para talikuran ang lahat?

Ordinary Day?

Vanessa Carlton

TriNoma Park, Ayala TriNoma Mall

May 9.

7pm onwards.

’nuff said.