Ang Aking mala-One Tree Hill na buhay.
January 21, 2009Hi, Blog. We meet again. Mwahaha. It’s so nice to see you. Really.
I really hate this day. Naalala ko nung PharCare. I was finishing this poem I wrote FOR PERLA, wait, yun rin title nung tula, pero anyway. Nakakainis rin kasi na pinaghirapan mo rin yun poem na yun, and then ipapabasa mo sa ibang tao na hindi si Perla, na isang tao na importante sa’yo, isang tao na nagcocount ang opinion niya, isang tao na pinagkakatiwalaan mo, isang tao na alam mong…
Sobrang sakit. Hanggang ngayon habang tinatayp ko to, nasasaktan pa rin ako. Hanggang ngayon, iniisip ko pa rin na binaliwala ako, at higit pa roon,
Binaliwala ang isang bagay na sobrang importante sa akin–ang kakayahan at kagustuhang magsulat.
Mahal na mahal ko ang taong iyon, at hanggang ngayon, dinadala ko pa rin ang sakit.
Na sa maliit na bagay na iyon, na sa isang tula na hindi man lang inabot ng isang araw, nasaktan ako ng sobra sobra, at kahit mamaya, kahit bukas, at kahit habangbuhay, hindi mawawala.
Pride.
Okay na sana kung hindi ko kilala yun tao.
Pero ikaw yun. Ikaw yun. Ikaw yun. Michelle, ikaw yun.
Ang sakit.
Sobrang sakit.
All comments are moderated. Your comments will not appear here unless approved by the blog owner. Thank you.


